Układ trzewny oczami osteopaty

Osteopatia wisceralna rozwiązuje problemy o charakterze dysbalansu i/lub restrykcji w obrębie połączeń pomiędzy wszystkimi organami wewnętrznymi, a pozostałymi strukturami ludzkiego ciała.

Manipulacje wisceralne aplikowane są w celu przywrócenia właściwych korelacji między funkcją, a strukturą organów wewnętrznych i narządem szkieletowo-nerwowo-mięśniowo-powięziowym. Kiedy ciało doświadcza czynnika stresowego lub urazu, głębokie struktury ulegają obronnemu napięciu. Trauma może dotknąć także organów wewnętrznych i otaczających je tkanek, jeśli siła urazu przechodzi przez ciało.

Układ podtrzymujący narządy wewnętrzne

Narządy wewnętrzne, tak jak wszystkie pozostałe struktury ludzkiego ciała, znajdują się w sieci łącznotkankowej, która poprzez nieustanne przenoszenie naprężeń kontroluje relacje przestrzenne i funkcjonalne naszego ciała.

Układ podtrzymujący narządy wewnętrzne składa się także ze struktur szkieletowo-mięśniowych, zapewniających im optymalną funkcję. Narządy spoczywają w jamach ciała - piersiowej, brzusznej i miednicznej, które to sąsiadują ze sobą i wzajemnie na siebie oddziałują w celu utrzymywania optymalnej funkcji.

Koncepcja osteopatyczna postrzega narządy jam ciała znacznie szerzej niż medycyna klasyczna. Wzajemne relacje pomiędzy samymi organami oraz układem szkieletowo-mięśniowo-powięziowym są jednym z kluczowych czynników zapewniających prawidłowe funkcjonowanie układu trzewnego. Istniejące we wszystkich jamach ciała połączenia łącznotkankowe, powięziowe, więzadłowe powodują, iż wszystkie jamy ciała nie są oddzielnymi strukturami, lecz wzajemnie na siebie oddziałują, w tym także na poszczególne narządy wewnętrzne.

Zależności te mogą wydawać się irracjonalne, lecz w świetle zjawiska biotensegracji (ogólny rozkład, współzależność i równoważenie naprężeń mechanicznych w ciele) oraz mechanotransdukcji (wpływ sił mechanicznych na zachowania i aktywność komórkową) - relacje między organami, jamami ciała oraz układem szkieletowo-nerwowo-mięśniowo-powięziowym stają się istotnym klinicznie sposobem postrzegania ludzkiego ciała, jego homeostazy i dysfunkcji.

Dynamika płynów w kontekście wisceralnym

Ludzkie ciało w dużej mierze składa się z płynów. Masa dorosłej osoby w przybliżeniu w 60% składa się z substancji płynnej. Płyny znajdują się w 2 głównych przedziałach ciała: zewnątrz- i wewnątrzkomórkowo. Przedział zewnątrzkomórkowy zawiera znajdujące się we krwi osocze oraz płyn międzykomórkowy. Płyny zewnątrzkomórkowe odpowiedzialne są za transportowanie mikro- i makroelementów do każdej tkanki, a także za odprowadzanie z nich substancji toksycznych. W procesie tym bierze udział układ krwionośny i limfatyczny. Dysfunkcja wisceralna, rozumiana jako restrykcja organu lub zespołu organów powoduje zaburzenia dynamiki płynów. Zwiększone napięcie struktur łącznotkankowych, spowodowane restrykcją narządu, utrudnia dopływ i odpływ płynu międzykomórkowego, prowadząc do zastoju, zwiększonego stężenia onkotycznego (zwiększenie ilości białek), zaburzenia odprowadzania toksyn oraz zaburzeń funkcjonalnych samego organu.

Przywrócenie optymalnej dynamiki płynów w obrębie jam ciała dokonuje się poprzez uwalnianie restrykcji w obrębie łącznotkankowego układu podtrzymującego oraz w obrębie powiązanych z restykcją strukturalnie, funkcjonalnie i neurologicznie powięzi, więzadeł, mięśni i stawów.

Osteopatia wisceralna nie polega tylko na pracy na narządach wewnętrznych i jamach ciała. Obejmuje ona także powiązania stawowo-mięśniowo-powięziowe, które pośrednio lub bezpośrednio wpływają na stan napięcia i funkcję tkanek trzewi.

Karol Szapel MSc,PT,MT
Warszawa, Styczeń 2012

Wróć