prof. Jeremy Lewis
PT, PhD, MScManPT, MSc Sports Physiotherapy, MSc Biomechanics
Dyrektor naukowy w Chelsea & Westminster Hospital, Londyn UK
Szkolenie wyjaśniające wiele sprzeczności, przekazujące gruntowną wiedzę praktyczną i teoretyczną, opierając się na badaniach naukowych i wieloletniej praktyce prof. Lewis’a.
Kompleks barkowy, rozumiany jako funkcjonalne połączenie stawu ramiennego, stawów obojczyka, kompleksu łopatkowo- piersiowego oraz pozostałych strutur narządu nerwowo-mięśniowo- szkieletowego jest jednym z najtrudniejszych do terapii rejonów ludzkiego ciała. Spowodowane jest to skomplikowaną biomechaniką kompleksu, dużej mobilności, mnogości zaangażowanych struktur, jak i niewielkiej stabilności strukturalnej.
Obecne poglądy na diagnozowanie i terapię kompleksu barkowego są niejednolite i w wielu przypadkach niejasne. Wiele spośród testów ortopedycznych wykorzystywanych do badania wykazuje niską specyficzność lub wyciąga się z nich zbyt daleko idące wnioski, co w konsekwencji prowadzi do niepoprawnie prowadzonej terapii. Można powiedzieć, że ilość schematów leczenia jest przynajmniej równa liczbie koncepcji terapeutycznych.
Procedura modyfikacji objawów kompleksu barkowego
Analiza badawcza testów ortopedycznych wskazuje, iż powinno się je stosować tylko jako procedury prowokacyjne (ból / dolegliwości) oraz iż powinny być one wykorzystywane w połączeniu z ruchami, które odtwarzają dolegliwości pacjenta. SSMP to seria procedur manualnych, aplikowanych podczas bolesnego ruchu pacjenta. Ocenie podlega wpływ danej procedury na zmniejszenie dolegliwości / bólu, zwiększenie zakresu ruchomości oraz siły.
Charakterystyka tendinopatii i sposoby postępowania
Patoetiologia uszkodzeń stożka rotatorów jest wieloczynnikowa, będąc kombinacją czynników endogennych, egzogennych i środowiskowych. Lewis w oparciu o badania własne oraz metaanalizy zaproponował model continuum patologii ścięgien, tłumaczący zmiany strukturalne, procesy biologiczne oraz sposoby właściwej oceny i leczenia owych zmian. Celem modelu jest zrozumienie procesów gojenia się i adaptacji tkanki.
Co jest skuteczne w świetle badań naukowych?
Jest po dziś dzień dużym wyzwaniem terapeutycznym, prawdopodobnie ze względu na mnogość czynników wywołujących. Profesor przedstawia etiologię cieśni, czynniki wpływające na poprawę funkcji kompleksu barkowego i jednocześnie wspierające naturalne procesy przebudowy ścięgien, odciążenia kaletki podbarkowej i poprawy kontroli senso-motorycznej.
Wiarygodne testy kliniczne, różnicowanie i integracja
Każdy test kliniczny można oceniać pod względem czułości i specyficzność. Badania naukowe przeprowadzane z zachowaniem najwyższych standardów metodologicznych wskazują, iż zdecydowana większość testów ortopedycznych wykazują bardzo niski współczynnik specyficzności. Oznacza to, iż określenie struktury powodującej dolegliwości w danym teście jest bardzo często niemożliwe.
Szkolenie tra 3 dni, łącznie 26 godzin dydaktycznych. Szkolenie przedstawia szczegółową analizę problematyki zespołów bólowych i patologii kompleksu barkowego oraz sposoby diagnozowania i projektowania postępowania klinicznego.
Moduł szkoleniowy rozpoczyna się każdego dnia o godz. 9.00, a kończy o godz. 17:30, natomiast w niedziele szkolenie kończy się o godz. 15:00. Podczas każdego dnia szkoleniowego przewidziane są 15 min. przerwy kawowe i godzinne przerwy obiadowe. Dokładny plan godzinowy zawarto w folderze szkoleniowym.
Szkolenie skierowane jest do fizjoterapeutów, terapeutów manualnych, osteopatów (DO) i lekarzy medycyny oraz studentów wymienionych kierunków.
Przed szkoleniem należy powtórzyć zagadnienia z zakresu anatomii strukturalnej kompleksu barkowego.
PT, PhD, MScManPT, MSc Sports Physiotherapy, MSc Biomechanics
Dyrektor naukowy w Chelsea & Westminster Hospital, Londyn UK
Ogromnym atutem prof. Lewisa jest fakt, iż jest to jeden z najwybitniejszych znawców patologii barku, zaraz obok Roberta Donatelliego i Todda S. Ellenbeckera. Lewis nie utożsamia się z żadną z metod terapeutycznych. Od ponad 20 lat prowadzi swoje szkolenia w oparciu o dokładny przegląd literatury oraz badania własne. Bez wątpienia jest ogromnym autorytetem w zakresie szeroko rozumianego leczenia dysfunkcji "barku".
Ogromnym atutem prof. Lewisa jest fakt, iż jest to jeden z najwybitniejszych znawców patologii barku, zaraz obok Roberta Donatelliego i Todda S. Ellenbeckera. Lewis nie utożsamia się z żadną z metod terapeutycznych. Od ponad 19 lat prowadzi swoje szkolenia w oparciu o dokładny przegląd literatury oraz badania własne. Bez wątpienia jest ogromnym autorytetem w zakresie szeroko rozumianego leczenia dysfunkcji "barku".
Prof. Jeremy Lewis pochodzi z Nowej Zelandii. Swój dyplom fizjoterapeuty uzyskał w Australii, po czym osiedlił się w Wielkiej Brytanii. Stopniowo studiował kolejne kierunki specjalizacyjne, uzyskując dyplomy MSc w zakresie terapii manualnej, fizjoterapii sportowej i biomechaniki oraz stopień PhD. Ukończył także podyplomowe programy z zakresu iniekcji w terapii tkanek miękkich i stawów oraz ultrasonografii dla potrzeb fizjoterapii.
Obecnie jest jednym z narodowych konsultantów fizjoterapii w UK. Pracuje w St George’s Hospital w Londynie oraz jest dyrektorem naukowym w Chelsea and Westminster Hospital (Londyn). Prócz pracy badawczej jest także promotorem prac magisterskich (MSc) i doktorskich (PhD) na St George’s University of London oraz University of Haifa.
Jeremy prowadzi szereg badań klinicznych, laboratoryjnych i sekcyjnych w kontekście różnorodnych dysfunkcji i patologii kompleksu barkowego, publikując swoje wyniki w wysoko ocenianych czasopismach medycznych.
Od 1992 roku Jeremy poprowadził ponad 350 szkoleń i warsztatów w zakresie diagnozowania i leczenia kompleksu barkowego w Wielkiej Brytanii, USA, Kajmanach, Środkowym Wschodzie, Irlandii, Afryce Południowej, Indiach i większości krajów Europy Zachodniej. Swoje wykłady na temat barku prezentuje także na międzynarodowych kongresach ortopedycznych i fizjoterapeutycznych, jak na przykład 11th International Shoulder and Elbow Surgeons Conference in Edinburgh (2010). Od kilku lat jest jednym z redaktorów czasopisma „Shoulder & Elbow”.
Największym zainteresowaniem prof. Lewisa jest tendinopatia stożka rotatorów oraz zespoły bólowe kompleksu barkowego.
Lewis JS, Raza SA, Pilcher J, Heron C, Poloniecki JD (2009) The prevalence of neovascularity in patients clinically diagnosed with rotator cuff tendinopathy BMC Musculoskeletal Disorders. 10:163.
Pobierz PDFAinsworth R, Lewis J, Conboy V (2009) A prospective randomized placebo controlled clinical trial of a rehabilitation programme for patients with a diagnosis of massive rotator cuff tears of the shoulder. Shoulder & Elbow. 1(1):55-60.
Pobierz PDFLewis JS (2009) Rotator cuff tendinopathy/ subacromial impingement syndrome: is it time for a new method of assessment? British Journal of Sports Medicine. 43 (4): 259-264.
Pobierz PDFLewis JS and Valentine RE (2007) The pectoralis minor length test: a study of the intra-rater reliability and diagnostic accuracy in subjects with and without shoulder symptoms. BMC Musculoskeletal Disorders. July 9; 8(1):64.
Pobierz PDFAinsworth R and Lewis JS (2007) Exercise Therapy for the conservative management of full thickness tears of the rotator cuff: A systematic review. British Journal of Sports Medicine. 41: 200-210.
Pobierz PDFLewis JS, Valentine RE (2010) Clinical measurement of the thoracic kyphosis. A study of the intra-rater reliability in subjects with and without shoulder pain. BMC Musculoskeletal Disorders. 11:39(1 March 2010).
Pobierz PDFLewis JS, Green A and Dekel S (2001) The aetiology of subacromial impingement syndrome. Physiotherapy. 87 (9): 458-469.
Pobierz PDFDobrogniewa Bąkowska / Karol Szapel
Wszystkie prawa zastrzeżone | Warszawa 2012
Korespondencja
OFC Terapia Manualna s.c.
ul.Rejtana 9A/27, 02-516 Warszawa
Kontakt
+48 796 908 108
info@oftc.pl
Centrum Szkoleniowe
Warszawskie Centrum Edukacji Medycznej
ul.Serwituty 25, 02-233 Warszawa
www.wcem.pl