Czym jest dysfunkcja trzewna?

Głównymi przyczynami zaburzenia ruchomości narządu są zwiększona sztywność powięzi otaczającej, obecność zlepień lub odruchowych napięć śródnarządowej tkanki łącznej, a także zaburzenia szkieletowo-mięśniowe wpływające na narząd bezpośrednio lub pośrednio.

Opłucna, a kręgosłup szyjny

Szczyt płuca otoczony ścianami opłucnej zawieszony jest na dolnych kręgach szyjnych poprzez więzadła opłucnowo-kręgowe. Przewlekłe choroby płuc, astma, przewlekły kaszel powodują zmiany elastyczności ścian opłucnej, prowadząc do zwiększonego naprężenia więzadeł opłucnowo-kręgowych. Wraz z upływającym czasem, dysfunkcyjne naprężenie więzadeł prowadzi do przeciążenia dolnych kręgów piersiowych i przejścia szyjno-piersiowego, często z silnych ograniczeniem ich ruchomości. Techniki wisceralne ukierunkowane będą na uwalnianie zlepień i uelastycznianie okołopłucnej tkanki łącznej, poprawiając krążenie, wspomagając procesy gojenia oraz normalizując ruchomość.

Śródpiersie, a kręgosłup piersiowy i przełyk

Śródpiersiowa tkanka łączna posiada wyraźne i silne powiązania strukturalne z kręgami Th3-Th4 (Th5). Choroby płuc, jak i serca prowadzą do zmniejszenia elastyczności śródpiersia. Zmniejszenie ruchomości jest najczęściej wynikiem procesów biologicznych w samej tkance łącznej, jak i zjawiskiem odruchowym, w którym pacjent podświadomie "chroni" owej okolicy, głównie poprzez zmniejszenie jej ruchomości. U takich pacjentów często można zauważyć wyraźne wypłaszczenie kifozy piersiowej na wspomnianym odcinku, który prócz połączenia strukturalnego jest także miejscem usytuowania współczulnego unerwienia serca oraz płuc. Warto także zwrócić uwagę na pacjentów po zabiegach na jamie płucnej oraz sercu, którzy przez długi czas nie są w stanie w pełni wystawić języka oraz często zgłaszają problemy z przełykaniem pokarmów. Techniki wisceralne ukierunkowane będą na zwiększenie elastyczności powiązań śródpiersia z kręgosłupem piersiowym oraz śródpiersia z głęboką powięzią szyjną, aby przywrócić pacjentowi optymalną swobodę ruchomości i funkcji.

Karol Szapel MSc,PT,MT
Warszawa, Styczeń 2012

Wróć